Janet de Weerd, moeder van Julia (8) en Twan (5)

Kijk, dit is Janet de Weerd. De deur zwaait open, een heerlijke tuin met planten in gezellige bloempotten op het kleurige kleed op de steigerplank tuintafel, achter in de tuin een afgeschermde hoek met een Boeddha- beeldje. Janet werkt bijna fulltime. Julia en Twan gaan elke dinsdag en donderdag naar Villa Petit Paradis. Een jaar geleden maakten ze de overstap van Villa Sam Sam naar deze locatie. In eerste instantie uit nood geboren: Julia kon tot acht jaar bij Sam Sam blijven. En hoe fijn Julia en Twan het er ook gehad hebben, ze moesten dus op zoek naar een nieuwe opvang en tekenden graag voor het kleine paradijs. 

Met zaklantaarns de schemering in
Julia en Twan zitten op de brede school. Ook daar kunnen ze naar de buitenschoolse opvang. Maar juist het na schooltijd naar een andere locatie gaan, juichen we toe. Na schooltijd lopen Julia en Twan onder begeleiding naar Villa Petit Paradis. Dan maken ze zich op voor een fijne middag. Twan wil ravotten, hij kan er zijn energie kwijt. Julia is ook actief, maar wil zich ook kunnen terugtrekken. Ze verdwijnt dan naar de bibliotheek en kruipt in het hoekje van de sofa. Of ze vertrekt naar de toneelruimte en verkleedt zich. Afgelopen winter zijn ze een keer aan het einde van de middag, met zaklantaarns, op avontuur geweest. In de schemering van de namiddag liepen ze door het bos. Boven de vuurkorf bakten ze broodjes. Een hele mooie belevenis. 's Avonds lagen ze met rode konen in bed.

Wirwar van emoties
De afgelopen jaren zijn intens geweest. Voor het hele gezin. We waren met z'n vieren. Nu wonen we met ons drietjes. Een scheiding vergt veel. Als ouders probeer je je weg te vinden, je probeert de belangen van je kinderen goed in de gaten te houden. Dat doe je beiden. Maar in die wirwar van emoties is dat wel eens lastig. Nu hebben we een modus gevonden. Villa Petit Paradis maakt daar deel van uit. Dinsdags en donderdags eten Julia en Twan op de buitenschoolse opvang. Groente, aardappelen en vlees. Zonder strijd en gezellig met andere kinderen. In het extra uurtje dat ik heb, haal ik boodschappen of werk ik wat langer door. Als ik bij Villa Petit Paradis binnenkom, wil ik niets liever dan ze knuffelen. Dat mag ook (nog). Thuis warm ik voor mijzelf eten van de vorige avond op of eet een salade. Op dat moment praten we bij, is er ruimte om (n)iets te doen en hebben we samen nog een stukje van de avond zonder dat dingen moeten. Door de warme maaltijd van Villa Petit Paradis is de druk wat van de ketel.

Nostalgisch verleden
Villa Petit Paradis geeft de kinderen een mooie basis voor de toekomst. Voor mij is er ook een link naar het verleden. Dertig jaar geleden heb ik in hetzelfde pand dwarsfluitles gehad. Als kind vond ik de muziekschool aan de laan, die tientallen jaren heeft bestaan, al een statig en indrukwekkend pand. En nu lopen mijn kinderen er rond. Julia zingt graag. Daarom ging ik pasgeleden op zoek naar een boek om noten te leren. Ik ben het kwijt. Wel kwamen we de dwarsfluit weer tegen. Muziek maken is een vorm van expressie en expressie is ook waar Villa Petit Paradis veel aandacht voor heeft. In het atelier van Villa Petit Paradis stimuleert Ingrid de kinderen om op hun eigen manier hun verhaal te vertellen. Soms is het makkelijker om dingen te tekenen dan letterlijk onder woorden brengen. Daar is bij Villa Petit Paradis oog voor. De tijd van 'lekker een A4-tje vol krassen', is voor Julia inmiddels passé, mede door Petit Paradis heeft ze haar creativiteit enorm ontwikkeld. In de woonkamer hangt nu een tekening met tientallen feeën, elfjes en kastelen, maar ook is er het vliegtuigje dat ze maakte van ijzerdraad. Bij Villa Petit Paradis hoef je je niet te laten leiden door de norm, maar krijgen de kinderen de ruimte om te maken wat ze zelf mooi vinden.

Leef het leven! Net zoals wij dat doen. Hoe laat is het? (avond). Nog koffie? Of eh, wijntje?