Linda Otterman-van der Sanden, moeder van Lucas (2)

Stoere en lieve Lucas loopt met een latje, circa drie keer zijn lengte, door de tuin, geeft het gras water met een groen gietertje en praat ons bij over het weer: 'waaien' als er een windvlaag komt. Een half uurtje later struikelt hij over een drempel van het plastic (!) speelhuis. De grote armen van zijn vader trekken hem op schoot. Linda stopt met praten, haar adem stokt even in haar keel. Dit moet ik nog leren, zegt ze. Het vader & zoon moment. Het liefst wil ik Lucas nu bij mij halen en troosten. Net zo beschermend als mijn moeder. 

Het gezin is van Apeldoorn naar Meppel verhuisd. Herm Jan wilde terug naar het noorden van het land, Linda is Brabantse. Heel praktisch googelden ze  'kinderopvang Meppel'. Linda: Ik heb het eerder gezegd, soms kun je ergens komen en is het een schot in de roos. Bij Villa Petit Paradis is het een schot in het hart. Lucas was negen maanden. Hij heeft de eerste maand een aantal wen(mid)dagen gehad. Dat voelde voor ons allemaal goed: een nieuw huis, nieuwe mensen om je heen, een nieuwe omgeving. Ook wij als volwassenen zouden moeten wennen. 

De basis kennen, het digitale tijdperk tegemoet
Lucas zal opgroeien in het digitale tijdperk. Dat merken wij allemaal bij onze kinderen. Daar is ook niets mis mee. Wel willen wij graag dat hij leert om contact te maken met zichzelf, met anderen en zijn omgeving. Deze basis vinden wij zeer waardevol. Villa Petit Paradis is een cadeau, voor hem, voor ons. Het allerbelangrijkste voor ons is dat Lucas zich er thuis voelt. Het spreekt ons aan dat er horizontale groepen met kinderen van dezelfde leeftijd zijn. Er wordt zo goed geluisterd en echt gekeken naar de kinderen. Ze zien wat de belangstelling van de kinderen trekt.  Dit wordt gevolgd, ondersteund en gestimuleerd. Dat vinden wij mooi. Zo waren de kinderen eens buiten aan het spelen en begonnen spontaan allerlei takjes en bladeren te verzamelen. Daar hebben ze een mooi kunstwerkje van gemaakt. Het proces en de beleving zijn voor ons als ouders terug te zien in de documentatie. Prachtig!

Het konijn
Bij Villa Petit Paradis heeft het konijn stevig in de vinger van Lucas gebeten. Ik zat in vergadering en had het geluid van mijn telefoon uitstaan, hoorde het voicemailbericht later. Tineke en Ellen (de één reed, de ander had Lucas op schoot) kwamen net met Lucas terug van de EHBO-post. Alles is goed gekomen! Tussen het konijn en mij zal er geen hechte band ontstaan, maar toch is Villa Petit Paradis wat wij willen: puur, stijl, in al haar eenvoud. Midden in het leven staan.

Het konijn verbannen naar de buitencirkel
In de tuin zijn twee cirkels, in de binnenste cirkel spelen met name de jongste kinderen. De buitenste cirkel is voor de oudere kinderen. Hier zijn ook de avonturenhoeken, er liggen pallets en de kinderen bouwen hutten en klimmen in de bomen. Het konijn is overigens ook verbannen van de binnenste naar de buitenste cirkel! Ook binnen zijn er veel activiteiten. 'Wie wil er tekenen?' wordt er gevraagd. En: "Met wat dan?" Zand, krijt, verf, kleurpotloden? In het kinderdagverblijf zie je veel herkenbare spulletjes: een toetsenbord, telefoon. Mooi, maar soms ook verwarrend voor Lucas en voor ons. Bij Villa Petit Paradis is het speelgoed, hier thuis mag Lucas niet aan onze telefoons komen.

Al ben ik zelf niet een moeder die snel meedanst in de regen
Lucas is in beweging. Dat merken we. De traditionele opvatting is dat volwassenen/leerkrachten het meest bepalend zijn voor de ontwikkeling en identiteit van een kind. Reggio Emilia bepleit dat de verschillen tussen kinderen de bouwstenen zijn voor de ontwikkeling van een ieder van hen, zij zijn de eerste pedagoog. De geboden ruimten en materialen zijn daarnaast van pedagogische betekenis. Wij geloven in deze mix. Niet alleen Lucas leert, wij leren ook. Om er bijvoorbeeld niet meteen tussen te springen als Lucas 'zijn mannetje staat' of als een ander kind onaardig is. Ze moeten leren om het zelf op te lossen, slik. Er is een visie en die is ook zichtbaar en daar geloven wij in. Maar met name geloven wij in de pedagogisch medewerkers en de organisatie die het maken. Leerervaringen worden omarmd en aangegrepen om ook als professional te groeien. Wij hebben het als betekenisvol ervaren dat er direct een groot reflectief vermogen zichtbaar werd onder de pedagogisch medewerkers na het incident met het konijn. En... fantastisch om weer ouderwets buiten te spelen, bij weer en wind. Al ben ik zelf niet een moeder die snel meedanst in de regen.

Sorry Herm Jan
En Herm Jan, de rustige, nuchtere Drent? Hij belde, na het wegbrengen van Lucas, naar Linda: "Ik ben vergeten naar Lucas te zwaaien bij het weggaan", zo vertelde hij ontdaan. De twee vrouwen in de ruimte smelten. Herm Jan: "Dat hoeft niet in het verhaal. Heeft geen meerwaarde". We hebben er over nagedacht Herm Jan: en genoteerd! Je hebt hiermee menig (vrouwen)hart veroverd. Tegen wil en dank!